Open Paths

เมื่อตอนฉันอายุห้าขวบ มีอะไรบ้างที่ฉันยังจำได้ ฉันได้จักรยานคันใหม่ ฉันตื่นเต้น ดีใจ และก็ไม่รู้ว่าจะขี่มันอย่างไร แต่ฉันก็เข็นพามันไปยังเนินดินใกล้ๆบ้านกับพ่อของฉัน  หัวใจก็พองโตและกระตือรือร้นที่จะได้ขี่มัน  คำถามคือ ฉันเตรียมตัวดีหรือยัง? ฉันจะกล้าพอที่จะเอาชนะความวิตกกังวลในการเผชิญหน้ากับสิ่งที่ไม่รู้จักหรือไม่? เมื่อนึกถึงประสบการณ์นี้หลายสิบปีต่อมา ความจริงก็คือคำถามเหล่านั้นไม่เคยเกิดขึ้นกับฉันเลย  ฉันรับรู้แต่เพียงว่าฉันกระตือรือร้นอย่างมีความสุข วันนี้ฉันอดสงสัยไม่ได้ว่าทำไมการรับมือกับความท้าทายใหม่ๆ เมื่ออายุห้าขวบจึงง่ายกว่ามากสำหรับฉันในตอนนี้  เมื่อไตร่ตรองถึงประสบการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อฉันยังเป็นเด็ก และตั้งคำถามถึงสิ่งเหล่านี้ มีอะไรที่ฉันทำมันหายไปในช่วงหลายปีที่ผ่านมาหรือไม่? ฉันเรียนรู้ว่าบางสิ่งบางอย่างได้ค่อยๆหายไปเมื่อฉันโตขึ้นสิ่งเหล่านั้นคือ ตอนฉันเป็นเด็ก… ฉันกล้าหาญ ฉันยอมเสี่ยง แม้รู้ว่ามันจะไม่มีทางสมบูรณ์แบบในครั้งแรกๆ ฉันไม่เคยคิดว่า “มันล้มเหลว” – อย่างมากก็เพียง หัวเข่าถลอกและรอยฟกช้ำ รู้แต่ว่าฉันกำลังสนุกกับมันและเรียนรู้ไปพร้อมๆกัน  ฉันเรียนรู้เร็ว ฉันพบวิธีการล้มที่สร้างสรรค์เพื่อทำให้หัวเข่าไม่เจ็บจนไม่สามารถขี่มันได้ และการรักษารอยฟกช้ำเหลือให้น้อยที่สุด ฉันทดลองทำ ฉันไม่มีหมวกกันน็อคจักรยานล้ำสมัยเหมือนกับทุกวันนี้ ที่ทำได้ก็เอาหมวกที่บ้านมาดัดแปลงใส่เพื่อป้องกันอันตรายในยามนั้น  ฉันล้มแล้วลุกเร็ว แม้ว่าจะอายุแค่ห้าขวบ แต่ไม่ว่าฉันจะล้มลงกี่ครั้งฉันก็กลับขึ้นมาและพุ่งลงเนินดินอีกครั้ง ความมั่นใจ ทักษะ และความกล้า เพิ่มขึ้นตามจำนวนครั้งที่ลุกขึ้นมาทำใหม่เสมอ  ฉันเชื่อใจ พ่อของฉันชี้ให้ฉันเห็นเนินดินนั้นและแบกจักรยานขึ้นไป เพื่อไม่ให้ฉันหมดแรงโดยไม่จำเป็น เขาอยู่ที่นั่นหัวเราะกับฉัน และช่วยทำให้ประสบการณ์นั้นสนุกและน่าจดจำ วันนี้ของสำคัญ 5 อย่างของคุณเป็นอย่างไร ของทีมเป็นอย่างไร