Open Paths

ณ ร้านขายของชำที่หมู่บ้านแห่งหนึ่ง ขนาดสองคูหาที่อัดแน่นไปด้วยของกินของใช้ เรียกได้ว่าเต็มพื้นที่ทั้ง ข้าวสาร อาหารแห้ง ขนม ผลไม้ และเครื่องใช้ประจำบ้าน

เจ็กฮัวที่เป็นเจ้าของร้านมาตั้งแต่ยังเป็นหนุ่ม จนปัจจุบันเข้าสู่รุ่นที่วัยรุ่นละแวกนั้น เรียกแกว่า เจ็กฮัว ด้วยความเป็นพ่อค้ามาแต่เดิม แกจึงชอบคุยกับลูกค้าทุกช่วงอายุ

อยู่มาวันหนึ่งเจ๊กฮัว บ่นเรื่องหนูในร้านให้กับวัยรุ่นฟังว่า ช่วงนี้แกกำลังจะประสาท กิน กับพวกหนูอันธพาลที่ชอบออกมาขโมยขนมในร้านกินตอนกลางคืน ทำให้เดี๋ยวนี้ไม่ต้องเป็นอันทำอะไร นอนก็หลับๆตื่นๆ ต้องคอยฟังเสียงหนูกลางคืน

วัยรุ่นบอกว่า ลองซื้อกรงดักหนูมาใช้ซิ ที่บ้านก็ใช้อยู่ มันได้ผลดี บ่อยครั้งผมเป็นคนเอาหนูที่ติดอยู่ในกรงไปปล่อยบริเวณที่ทุ่งนา

วันต่อมา เจ็กฮัวซื้อกรงดักหนูมาสองอัน และจัดการใช้ขนมที่หนูชอบกินเป็นเหยื่อ

สัปดาห์ต่อมาวัยรุ่นมาซื้อของ เห็นเจ็กฮัวหน้าตาสดชื่น จึงถามว่าจับหนูได้กี่ตัว แก บอกว่า ตั้งแต่ซื้อกรงมา จับหนูได้แล้วสี่ตัว ค่อยสบายใจหน่อย ต้องขอบใจที่เจ้าแนะนำกรงดักหนูให้เมื่อครั้งที่แล้ว

ถัดมาไม่กี่วันเจ็กฮัวเริ่มเครียดอีกครั้ง เมื่อเห็นว่ากรงดักหนู ไม่มีหนู แต่ขนมในร้านมีรอยถูกหนูแทะกินอย่างเสียนิสัย ขนมหลายๆห่อจะต้องนำไปทิ้งในแต่ละวัน

ตอนนี้แกกลับมานอนไม่หลับอีกครั้ง เพราะไม่รู้จะทำอย่างไรกับหนูอันธพาลกลุ่มนี้

เมื่อเด็กมาซื้อขนมที่ร้าน เห็นถุงขนมถูกทิ้งอยู่มากมายจึงถาม อาเจ็กทำไมทิ้งขนมตั้งเยอะแยะ

แกบอกว่า ขนมพวกนั้นถูกกลุ่มอันธพาลหนูที่แอบซ่อนตัวในร้าน มันแอบมาแทะกินตอนกลางคืนเป็นประจำ ขนาดวางกรงดัก พวกมันก็รู้มาก ตอนหลังมันไม่เข้ากรงอีก เลย

เด็กก็แอบหัวเราะ แล้วบอกเจ็กฮัว ทำไมไม่ลองหาแมวมาไว้ที่ร้านละ เพราะแมวมัน ชอบจับหนูนะ

วันต่อมา แกก็ซื้อแมวมาเลี้ยงที่ร้านหนึ่งตัว และคืนนั้นแกได้ยินเสียงแมววิ่งไล่ แกก็ นอนหลับได้สบายใจขึ้น พอตื่นเช้ามา แกพบว่ามีซากหนูที่ถูกแมวกำจัด 1 ตัว

แกแอบดีใจ และเอาซากหนูไปทิ้งวันละตัวติดต่อกันสามวัน

ตกกลางคืนวันนั้น กลุ่มหนูคุยกันถึงภัยคุกคามที่อันตรายถึงชีวิต

ตอนนี้ทุกตัวจะออกไปต้องระมัดระวัง ที่ผ่านมาเราอยู่กัน สิบตัว จากเราไปแล้วสี่ตัว ถึงตอนนี้เราจะทำอย่างไรกันดีช่วยกันคิดหน่อย

หนูวัยรุ่นตัวหนึ่งเกิดความคิดบรรเจิด เอ่ยว่าตอนนี้แมวมันกินเราไปแล้วสี่ตัว มันเริ่มจะอุ้ยอ้ายขึ้น พวกเราน่าจะวิ่งหนีมันทัน หากเรารู้ล่วงหน้าก่อนว่า แมวกำลังจะมา

แล้วเราจะรู้ล่วงหน้าก่อนได้อย่างไร

ก็ถ้าเราเอากระดิ่งเล็กๆที่ขโมยมาจากร้าน ไปแขวนไว้ที่ปลอกคอแมว ที่นี้เวลาแมว เดินไปไหนเราก็จะรู้ว่าแมวอยู่ที่ไหนแล้ว

หนูฟังแนวคิดแล้วตาเป็นประกาย เหมือนเห็นทางออกของปัญหา แต่ละตัวดีใจว่าทีนี้เราก็สามารถหนีแมวได้แน่นอน

หนูเฒ่าฟังอยู่ด้วย เอ่ยปากพูดว่า เออแล้วตัวไหนจะอาสาเอากระดิ่งไปผูกที่ปลอกคอแมว

ทุกตัวเงียบกริบ พร้อมกับบ่นพึมพัมในลำคอ แล้วทุกอย่างในคืนนั้นก็เลิกการคุยกัน

สองสัปดาห์ถัดมา เจ็กฮัว นอนหลับสบาย และไม่มีหนูมาให้กวนใจอีกต่อไป

วันนี้ความคิดดีๆ ของเราได้ลงมือทำหรือยัง 

“เสี่ยงที่จะรู้ผลจากความคิดดีๆ หรือจะปล่อยให้ความคิดดีๆตายไป โดยไม่รู้ผล”